Verhaal

Randstad tegen provincie. Voetbal in de jaren dertig...

Auteur: 
Sjaak Onderdelinden

Aan het eind van het seizoen 1929/30 staat P.E.C. er niet best voor. Het eerste seizoen in de eerste klas (hoger is er dan nog niet) is met de laatste plaats afgesloten, gelukkig leidde die niet tot automatische degradatie en via beslissingswedstrijden heeft men zich weten te handhaven. Maar het moet anders. Van Z.A.C. wordt een professionele Engelse trainer overgenomen, Sidney Castle, en aan zijn eerste twee maatregelen kun je zien hoe nodig hij was: er dient in sportkleding getraind te worden en tijdens de training mag er niet meer gerookt worden…

En zo schieten de prestaties in het nieuwe seizoen omhoog. P.E.C speelt fris en fruitig, snel en doelgericht, het lijkt wel of Ron Jans meer dan tachtig jaar later bij Sidney Castle in de leer geweest is. In de Oostelijke eerste klasse leidt dat tot prima resultaten. Maar confrontaties met clubs uit het Westen hebben vooralsnog een andere dynamiek. De bekerwedstrijd tegen Ajax gaat met 1-0 verloren – De P.E.C.’er windt zich op over het Verschil in appreciatie tussen de verschillende sportkranten: Terwijl Sport welwillend toegeeft: De meeste spelers waren lenig, handig en snel, schrijft de Sportkroniek negatief en neerbuigend: P.E.C speelt inderdaad een vrij primitief voetbal van het bekende recept: stevig en enthousiast, zegge onversaagd voetbal, absoluut fair, doch hoekig en bonkig.

Met “verschil van appreciatie” is dat niet afdoende verklaard. Het gaat hier om een verschil van interpretatie, en interpretatie is met waardeoordelen verbonden, en die zijn nooit objectief maar vaak verbonden met ernstige vooroordelen. Dat lijkt me hier op basis van het verschil tussen randstad en provincie een storende rol te spelen.

Een paar maanden later wordt dat beeld bevestigd: P.E.C. speelt een oefenwedstrijd bij kunstlicht tegen V.U.C. in Den Haag, en de onbekende avondomstandigheden leiden tot een duidelijke nederlaag. Omdat de redactie van De P.E.C.’er  benieuwd is, wat de Heeren in ’t Westen van het spel uit het “boerenland” zeggen, worden de Sportkroniek en de Sport er weer op na geslagen. En opnieuw is de eerste meedogenloos: De P.E.C.-ers hebben hier geen gunstigen indruk gemaakt. Hun geheele spel is gebaseerd op snelheid. Loopen, loopen en nog eens loopen. Van balcontrôle hebben deze heeren geen notie, evenmin als van positiespel. Daartegenover was het oordeel van de andere sportkrant heel wat aardiger: Als je niet beter wist zou je zeggen dat er ’n ploeg Engelsche profs bezig was.

Dat verschil is te groot en valt niet met een “verschil in appreciatie” te verklaren. De redactie heeft zelf al gewezen op het verschil tussen “Heeren” en het “boerenland”, dus de conclusie lijkt gerechtvaardigd, dat de verschillen tussen randstad en provincie gekleurd werden door duidelijke vooroordelen. Niettemin gaat de Sportkroniek er wel erg hard in, dus daaruit valt nog een aardige lering te trekken voor coaches, spelers en journalisten: Altijd de tegenstander de hemel in prijzen, juist ook als je er net van gewonnen hebt.

Reacties