Verhaal

Maggi-soepen en een schemerlamp (artikel van 100 jaar geleden in de Zwolsche Courant)

Maggi-soepen en een schemerlamp

 

Honderd jaar geleden in de Zwolsche Courant

 

 

Waar tegenwoordig de foyer van Odeon is, was vroeger de Concertzaal, die om commerciële redenen regelmatig culinair verhuurd werd. Nauwelijks is Calvé uitgedemonstreerd, of daar is al weer Maggi. Per advertentie worden de Dames van Zwolle en omstreken uitgenodigd tot bijwoning der Kookproeven, want bij andere demonstraties was de importeur gebleken, dat zeer vele personen de Maggi-Producten onjuist toebereiden, waardoor de voortreffelijke smaak niet tot zijn recht komt. De dames worden bovendien op speciale uren voor hunne dienstmeisjes gewezen. Ieder op zijn beurt.

 

De krant laat zich ook redactioneel niet onbetuigd. Wederom verspreiden zich in de concertzaal van Odeon heerlijke geuren, die een wonderlijke uitwerking op de maag oefenen en een gezonde eetlust opwekken bij den bezoeker. Wie gedacht mocht hebben dat commercialisering van de media typisch voor de eenentwintigste eeuw is, wordt hier hardhandig van zijn illusies beroofd: honderd jaar geleden is de Zwolsche Courant bijna een reclame-folder voor de Maggi-blokjes. Een kop smakelijke, versterkende  bouillon wordt spelenderwijze gereed gemaakt door een blokje met kokend water te overgieten, terwijl voorts ook de waarde en beteekenis van Maggi’s Aroma wordt gedemonstreerd. Een kleine toevoeging hiervan geeft iedere zwakke soep, bouillon, saus enz. een verrassend krachtigen smaak, terwijl de verteerbaarheid der spijzen er door wordt bevorderd. En zo gaat de reclame nog een tijdje door. De krant vindt de kookproeven in Odeon dan ook een echte aanrader  voor de Zwolsche dames en huismoeders, alsmede haar keukenmeiden en dienstboden.

 

 

In de krant van 17 maart 1914 is er een kopje Academienieuws. Het blijkt om een leraar van het Gymnasium te gaan die na een dienstverband van 35 jaar met pensioen mag. Mr. Brennan gaf Engels, het didactisch zeer wenselijke model van de “native speaker” blijkt dus honderd jaar geleden ook al te werken. De Zwolsche Courant  doet uitvoerig verslag van de afscheidsbijeenkomst – van een feestje kan gezien de ernst van de gebeurtenis geen sprake zijn. Er zijn toespraken. De krant geeft geduldig de gemeenplaatsen van de rector weer, prettige samenwerking en welbesteed leven, nu is er tijd voor gezin en verdere studie. De andere spreker probeert een karakterisering van de scheidende collega: Hij bezat twee groote Engelsche deugden, flinkheid en degeljkheid, maar mist de daarmee vaak gepaard gaande verwatenheid. Mooi, dat woord verwatenheid, je treft het tegenwoordig niet vaak meer, we hebben het meer over arrogantie, gebruiken liever een vreemd woord dan een ietwat plechtig Nederlands…

 

Of flinkheid en degelijkheid nu zulke typisch Engelse eigenschappen zijn, staat nog te bezien. Schrijf ze aan een Duitser toe en onvermijdelijk duikt het begrip “Tüchtigkeit” op, en dat is zelden positief bedoeld, met of zonder arrogantie. Maar Mr. Brennan verdient ongetwijfeld zijn mooie afscheid, bekroond met een fraai cadeau. De hem toesprekende collega wordt lyrisch – maar meedogenloos: Bij den levensavond paste ’t symbool van ’t zachte licht der vriendschap en spr. hoopte dat de heer Brennan in ’t licht der hem als herinnering aangeboden schemerlamp nog vaak aan zijn oude vrienden zou terugdenken. Een schemerlamp! Tegenwoordig gaat een pensionado toch minstens op wereldreis, er moet actief van de eindelijk verworven vrijheid genoten worden. Maar honderd jaar geleden: een schemerlamp. De tijden zijn veranderd.

 

Sjaak Onderdelinden.

Reacties